Gebruiker:
ccuvn08715
Datum: 5-oktober-2011 9:47 nm
Aantal keren bekeken: 206
Hoi Joke,
Hoewel ik niet alle bijkomende klachten herken, herken ik me wel in het afgekeurd zijn (zelf 80-100% a.o.), continu moe zijn, geen of moeilijk afspraken maken (want vaak weer afzeggen).
Maar kop op Joke, het is zoeken naar een nieuwe balans, af en toe je kop stoten of over de grens gaan en teruggefloten worden, maar er is echt nog veel te doen en nog nuttig ook (dat vond ik zelf erg lastig, dat nutteloze gevoel).
Wilde zelf na een zware tijd ook geen afspraken meer maken, maar ben er toch gewoon (in mindere mate dan vroeger) aan begonnen met telkens een "voorbehoud". Sommige mensen snappen dat niet helemaal (en je hebt geen zin het steeds weer uit te moeten leggen). Zelf heb ik ervaren dat de meeste mensen daar echter prima mee om kunnen gaan. Als je zelf maar duidelijk bent en er geen probleem van maakt.
Qua werk, een workaholic hier, die nu aan de kantlijn en soms een beetje er binnen, nog wat met zijn eigen vak kan doen (heb een werkgever die errug cooperatief is, maar hij krijgt er ook iets voor terug). Vaak mag je van het UWV naast de uitkering best nog iets bijverdienen, maar daar doe je het misschien niet eens voor (ik niet echt in ieder geval). Daarnaast is er genoeg te doen in het vrijwilligers werk OOK met de beperkingen die je hebt. 't Is zoeken, maar er is genoeg nuttigs te doen.
Hoewel ik nog regelmatig off-days heb, heb ik redelijk geaccepteerd, dat sommige zaken nu zijn zoals ze zijn en ik heb daar mijn nieuwe vertrekpunt van gemaakt. 't Is niet zo makkelijk als ik het hier even neerschrijf, maar mijn beperkingen onderkennen en (bijna helemaal) accepteren en daarna kijken wat je WEL kan doen heeft mij geholpen er weer zin in te krijgen.
En reizen, los van het feit, dat dat budgettair niet altijd meer gaat, maar als het kan ga ik met mijn gezin op pad, vorig jaar nog met een Ileo-stoma, dit jaar zonder (dat was toch wel prettiger). Wel plannen tussen de Remicade-behandelingen door en de MTX-spuiten verdeeld over 2 koffers, maar gewoon doen.
Of ik nu hier moe ben of op Kreta (daar waren we dit jaar), dan toch liever op Kreta naast het zwembad :) .
Omdat ik veel meer aan huis gekluisterd ben ook de normale dingen meer gaan waarderen (kwam er vorig week achter dat we "laatbloeiers" in de achtertuin hadden staan, 2 jaar terug wist ik niet eens van het bestaan daarvan af).
Geluk kan in kleine dingen zitten, probeer die te zien.
Sterkte en reageer graag, met vragen of opmerkingen.
