Ervaringsverhaal

Blog Jerry – Begin 20

Waar ik nu ben, was ik ooit nog lang niet.
Voordat ik in 2013 een officiële diagnose kreeg, had ik 20 volle jaren aan ervaring en het besef dat ik soms ontzettend veel buikpijn had. Mijn directe omgeving zag me er toen al wel eens mee worstelen. Maar niemand mocht me vertellen wat ik wel of niet moest doen om die buikpijn te verhelpen.

Ik kende mijn lichaam namelijk het beste en kon daar prima op anticiperen. En dat ging goed, want die pijn ging inderdaad weg en vervolgens was ik weer de oude. Tot het weer mis ging en er weer eenzelfde aanpak nodig was.

Die aanpak bestond uit negeren, doorgaan en overleven. Ik kende alleen de tips die ik op dat moment wél wilde aannemen. Enkele gouden (tijdelijke) oplossingen hielpen me de dag door te komen. Appel met kaneel, cola en chips tegen (een beetje) buikpijn, kippenbouillon, of zelfs wit stokbrood (want daardoor hoefde ik niet direct naar de wc). Een dikke laag St Môret of Nutella erop, en mijn dag kon weer beginnen. De dag verliep onrustig (10/15x naar de wc), maar dat negeerde ik en leerde ermee te leven. Op een vrijdag/zaterdag ging ik stappen en dan zorgde de drank ervoor dat ik (vaak) beste vrienden werd met de toiletjuffrouw. Gingen we naar een nieuwe kroeg, dan wist ik vaak eerder de locatie van de wc dan wat ik wilde drinken. De pijn die de dag erna volgde, hoorde er eenmaal bij, want die kater had ik ook zelf veroorzaakt.

In mijn hoofd werd er een grote ‘ignore’ button ingedrukt en ging ik weer door met wat ik wilde doen.

Dit was mijn referentiekader. De pijn wegdrukken en vertrouwen op herstel van mijn lichaam, want dat volgde altijd weer. Ik kende mijn lichaam het beste en ik voelde precies aan de pijn of dit nog even zou doorgaan, of dat ik weer wat beter aan het worden was. Daarnaast had ik mijn huisarts ook al vaak bezocht en kreeg ik elke keer weer zakjes met vezels mee. Dit werkte dan misschien(!?) voor een korte periode. Op een gegeven moment wil je de smaak van die zakjes echt niet meer proeven. Mijn huisarts zei elke keer dat het wel zou overgaan en dat het ‘waarschijnlijk’ een prikkelbare darm was. Anders gezegd: dit is de enige diagnose die ik voor je heb en waar ik niks tegen heb. Want, tegen prikkelbare darm kon je volgens mijn huisarts, niks doen.
Dat ik vervolgens weer net zo ging leven als daarvoor, was natuurlijk niet de beste aanpak. Maar ander advies wilde ik niet horen.

Had ik niet veel eerder actie moeten ondernemen? Naar het ziekenhuis moeten gaan? Wellicht stilstaan bij mijn leef- en voedingsstijl? Als ik er wel eens op terugkeek en nu ik dit typ, dan denk ik ja, dat was waarschijnlijk beter geweest. Maar dat is het ‘m juist. Die ‘bril’ van nu is er een met jaren ervaring. En dat is advies van een ander vaak ook. Noem me eigenwijs, of naïef, maar ik weet dat ik niet de enige ben die begin 20 nog steeds weinig van zijn ouders wil weten, het lekker zelf wil uitzoeken en niet wil horen waarom iets ‘waarschijnlijk beter voor je is’. In mijn hoofd werd er een grote ‘ignore’ button ingedrukt en ging ik weer door met wat ik wilde doen. Pijn of niet.

Over Jerry:

Jerry Putters (30) kreeg in 2013 colitis ulcerosa. Desondanks is hij een levenslustige, jongvolwassen dertiger en altijd bezig om zich te blijven ontwikkelen. Die ontwikkeling en behoefte om verandering op te zoeken is soms in strijd met de behoefte van zijn lichaam, dat structuur en vaste kaders nodig heeft. Hierdoor is Jerry altijd bezig met het vinden van de juiste balans tussen leven en rust. De komende maanden neemt Jerry je mee in die zoektocht.

Wil jij je verhaal kwijt?

Je ervaring of verhaal delen met andere mensen met Crohn of colitis? Dat kan in onze besloten Facebookgroep. Ook is er een besloten Facebookgroep voor mensen met shortbowel/darmfalen. Nog geen lid? Meld je hieronder aan via de juiste link.

Liever je ervaring delen met een ervaringsdeskundige van Crohn & Colitis NL? Bel of mail ons.

Deel je verhaal Bel de ervaringsdeskundigenlijn 0348 420 780

Delen op social media: