Link to the homepage
Met de zomer die in de lucht hangt, is de tijd weer aangebroken om er lekker op uit te gaan. Toen ik de diagnose kreeg, dacht ik even dat mijn leven vooral rustig zou worden: colleges, thee en om tien uur naar bed. En eerlijk is eerlijk, daar is af en toe helemaal niks mis mee. Maar spoiler alert: zo liep het niet. Soms vergeet is zelfs bijna dat ik rondloop met een paar eigenwijze darmen.
Een klein kijkje in mijn agenda onthult al snel dat mijn dagen gevuld zijn met colleges, sporten, snel eten tussen afspraken door en ‘samen studeren’ met vrienden, wat eigenlijk niet echt studeren is. Soms slaap ik uit en soms staat de wekker toch maar een uurtje vroeger omdat er toch een deadline aankomt. Het is het normale ritme van een student die alles probeert te combineren. Wat ik wel heb geleerd, is beter naar mijn lichaam te luisteren. Niet overdreven, maar af en toe even inchecken bij mezelf. Soms gaat alles vanzelf en denk ik er niet aan, en soms merk ik dat ik eerder mijn grens bereik en wat rustiger aan moet doen. Dat verschilt per dag, en dat is oké.
Aan de bar bestellen ze automatisch een 0.0’tje voor me
Hierin maken mijn vrienden echt het verschil. Je omringen met mensen die begrip tonen, scheelt enorm. Hoewel ze me af en toe ook wel flink grappen over mijn darmen (wat prima is; dat houdt alles wel lekker luchtig), zijn ze er wel gewoon voor me en hoef ik niet alles uit te leggen. Als ik het een keer wat rustiger aan doe of weer eens een tripje naar het ziekenhuis maak, is dat niet raar. Aan de bar bestellen ze automatisch een 0.0’tje voor me en ze vragen regelmatig hoe het met me gaat. Dat geeft me een normaal gevoel, waardoor ik me niet anders hoef te voelen.
Overdag in de collegebanken en ’s avonds het studentenleven in: meestal gaat dat dus gewoon prima. Natuurlijk ben ik weleens moe, maar daar ben ik zeker niet de enige in. Wie op vrijdagochtend om zich heen kijkt in de collegezaal, ziet niemand die eruitziet alsof hij acht uur slaap heeft gehad. Juist doordat ik naar mijn lichaam luister en goede mensen om me heen heb, kan ik leven zoals ik dat wil. Uiteindelijk ben ik niet ‘die student met Crohn’, maar gewoon student. En het zijn juist momenten zoals deze, waarop ik in het zonnetje deze blog schrijf, dat ik denk: ‘oh ja, die eigenwijze darmen zijn er ook nog!’
Jesper (20) kreeg in 2023 de diagnose ziekte van Crohn. Hij studeert Moleculaire Levenswetenschappen in Wageningen en probeert zijn ziekte niet zijn dagelijkse leven te laten beïnvloeden. Wanneer hij voor zijn studie niet in de labzaal te vinden is, is hij vaak met vrienden op pad en geniet hij volop van het studentenleven. Wanneer hij tijd voor zichzelf heeft, is hij vaak in de keuken te vinden, waar hij met alle plezier iets bakt of kookt wat hij kan opeten voor als hij terugkomt van het hardlopen.
Je ervaring of verhaal delen met andere mensen met Crohn of colitis? Dat kan in onze besloten Facebookgroep. Ook is er een besloten Facebookgroep voor ouders van kinderen met Crohn of colitis. En er is een besloten Facebookgroep voor mensen met shortbowel/darmfalen. Nog geen lid? Meld je hieronder aan via de juiste link.
Liever je ervaring delen met een ervaringsdeskundige van Crohn & Colitis NL? Bel of mail ons.