Blog Eva – Uit mijn comfortzone of over mijn grens?

Als jongere met Crohn, gaat er heel veel door mijn hoofd bij het vullen van mijn agenda. Het gaat er niet alleen om of activiteiten in mijn planning pássen, het gaat er meer om of ik mijn eigen planning dan nog wel kan bíjhouden. Technisch gezien moet het lukken; overdag werken, ‘s avonds uiteten en daarna door naar een feestje. Het pást in de planning, maar past het ook bij mij?

FOMO
De groepsapps stromen weer vol en ik doe met ze mee. Zo veel leuke plannen en ideeën, maar dus ook veel afwegingen en eigenlijk te weinig energie. Hoewel ik de ideeën heel leuk vind, is mijn eerste reactie bij de appjes: ‘Oei, gaat mij dat wel lukken?’ En dan komt daar de FOMO nog bovenop. Want ik wil niet achterblijven en saai zijn. Met vrienden die alles lijken te kunnen en maar blijven gaan, voelt het plannen van activiteiten soms als een tactische strategie voor mij. En dat haat ik! Het liefst zou ik niet zo moeilijk hoeven denken en er gewoon voor kunnen gaan. Dat de outfitstress van de avond, mijn grootste zorg kan zijn;)

Soms zegt mijn lichaam sneller stop dan mijn hoofd.

Comfortzone of grens?
En bij deze leeftijd hoort het erbij. Je grenzen leren kennen. Nieuwe dingen proberen. Soms een beetje over het randje gaan om te ontdekken wat bij je past. Dat wil ik ook. En ik doe echt mijn best. Maar soms zegt mijn lichaam sneller stop dan mijn hoofd. Ik wíl wel doorgaan, maar gaat dat wel? Wat doe je dan? Ga je door? Uit mijn comfortzone stappen, leren door te pakken om meer aan te kunnen? Of ga ik dan te ver?

Leren luisteren
Misschien gaat het er uiteindelijk niet om, om nooit over mijn grens heen te gaan. Als ik dat zou willen voorkomen, zou ik altijd voor rust kiezen, maar daarmee ook veel mooie momenten mislopen. Het draait voor mij meer om bewustwording. Durven voelen of iets mij energie geeft of kost. Daar moet ik echt naar luisteren, óók wanneer dat betekent dat ik iets moet laten gaan. Dat is niet altijd makkelijk. Zeker niet als de groepsapps vol blijven stromen en de plannen zich opstapelen.

Maar soms is aan iets niet meedoen… precies wat goed doen is en stuur ik een appje terug: ‘Volgende keer beter!’

Eva (19) heeft van kleins af aan al last van buikpijn. Ze kreeg in 2022, haar eindexamenjaar, de diagnose ziekte van Crohn. Dat was best pittig. Gelukkig is ze geslaagd en studeert ze nu aan Avans Hogeschool in Den Bosch. Ze heeft moeite met het accepteren van haar ziekte. Ondanks dat probeert ze er het beste van te maken. Ze krijgt veel steun van vrienden, familie en door het dansen. Ze danst al haar hele leven. Als ze danst, kan ze even haar ziekte vergeten.