Er zijn dagen dat het lijkt alsof ik al moe wakker word. Helemaal leeggezogen, alsof ik in het nachtkastje hebt gelegen. Nu moet ik toegeven dat rust nemen een van mijn slechtste eigenschappen is; gelukkig gaat dit langzaamaan al wel beter. De vermoeidheid zit niet alleen in mijn lichaam, maar ook in mijn hoofd. Kleine dingen die normaal makkelijk gedaan kunnen worden, voelen nu als een enorme onderneming. Ik ga wel door want als er iets moet gebeuren moet het ook direct van mezelf en kan ik het niet even parkeren. Ondertussen vraag ik me af waarom ik zo moe ben, zijn mijn calpro-waarden weer omhoog gegaan, spelen mijn darmen op? Wat is de link met mijn slechte huid? Ik ga erover piekeren, en hierdoor irriteren veel dingen me sneller. Ik moet leren vragen, ik moet leren aan te geven dat het me teveel is en dat iemand mij moet helpen of om het uit handen te nemen om het zo minder zwaar te maken in mijn hoofd.
Het is oké om niet altijd oké te zijn
Op zulke dagen kan ik het gevoel hebben alsof ik hele dagen kan huilen. Niet eens per se omdat er iets groots of specifieks aan de hand is, maar gewoon omdat het even allemaal teveel is. Ik probeer het tegen te houden, maar er is altijd een moment dat alles er ineens uit knalt. Ik probeer mezelf eraan te herinneren dat het oké is om niet altijd oké te zijn. Soms moet je even stilstaan om weer door te kunnen gaan.

Maud (23) heeft sinds 2022 colitis ulcerosa. Wat begon met buikpijn, bloed en slijm eindigde in een ongeneselijke ziekte waar ze dagelijks mee geconfronteerd wordt. Weinig energie, veel moe, buikpijn, frustratie, maar ook het besef dat je moet genieten van de kleine dingen, je grenzen moet verleggen en leren kennen, uitdagingen moet aangaan en goed voor jezelf moet zorgen.
Door haar positiviteit, doorzettingsvermogen en humor vecht ze zich er doorheen. Op haar sociaal media @eenlevenmetcolitis deelt ze haar leven en probeert zo het taboe rondom spijsverteringsziektes te doorbreken.